Fotograaf van de week: Michel Snepvangers

Anderhalf jaar geleden begon ik met fotowandelingen door Roosendaal en omstreken. Ik fotografeerde de bijzondere plekken en tafereeltjes die ik tegenkwam.

Op een zeker moment kwam ik langs een speelplek, min of meer verstopt tussen garages, achtertuinen en parkeerplaatsen.

Speelplek

Ik vroeg me af of kinderen van zo’n speelplek nou vrolijk worden. In ieder geval staat deze plek voor mij behoorlijk ver af van het ideaalbeeld van een speeltuintje als vrolijke omgeving waar kinderen naar hartenlust kunnen spelen. Zelf ben ik opgegroeid met een heel leuk bosachtig gedeelte achter ons huis, waar we volop hutten konden bouwen, spelletjes konden doen en in bomen konden klimmen. Ik moet er niet aan denken dat bijvoorbeeld bovenstaande speelplek de enige speelruimte in de buurt zou zijn geweest.

Deze gedachtegang werd de basis van een langlopend project over Nederlandse openbare speelplekken, waarvan ik het resultaat zal exposeren op The Graduation Show 2014.

In de loop van de tijd dat ik de speelplekken heb gefotografeerd, heb ik mij verdiept in hoe speelplekken tot stand komen en hoe het kan dat situaties zoals die hierboven voorkomen. En spelen blijkt geen spelletje…

Achter openbare speelplekken zit een wereld van ontwerpers, producenten, ambtenaren en buurtbewoners die allemaal invloed hebben op hoe de speelplek vorm krijgt. Door alle praktische, esthetische, financiële en veiligheidsgerelateerde eisen die hieruit voortkomen, is er vaak weinig ruimte om echt vanuit de behoeftes van de kinderen te denken.

Een klein voorproefje:

 

Michel Snepvangers